Vertrouwen als fundament voor groei
Ben en Peter kenden elkaar van hun vorige werkgever, een concurrent in de bedrijfskledingbranche. Daar werkten ze samen in een vergelijkbaar concept en kregen ze de ruimte om mee te bouwen aan de organisatie. Toen dat bedrijf werd verkocht, begon het te kriebelen. Peter vertelt: “In een maand tijd zijn we van idee naar uitvoering gegaan. We mochten daar blijven werken en konden tegelijkertijd bouwen aan ons eigen plan. Dat gaf ons een vliegende start.”
Met de steun van hun vrouwen werkten ze in de beginjaren hard om de basis te leggen voor wat later een gevestigde naam zou worden in de bedrijfskledingsector. Ben: “In 2001 breidden we uit met de oprichting van Anchor Workwear, een aparte productielijn die in Vietnam kleding produceerde. Daaruit ontstond een langdurige relatie met de Vietnamese familie Pham, die mede de basis vormde voor ons succes. Wat begon als pionieren, werd een volwassen organisatie. En juist dan moet je vooruitkijken.”
De vraag naar continuïteit
Na ruim twintig jaar bouwen, kwam de vraag steeds nadrukkelijker op tafel: hoe ziet de toekomst eruit? Peter was 65, Ben begin zestig. Peter: “Ik wilde niet in het harnas sterven. Je hoort verhalen van ondernemers die tot hun vijfenzeventigste doorgaan. Dat wilde ik niet. Er zijn namelijk meer dingen in het leven die belangrijk zijn.”
Aanvankelijk leek opvolging binnen de familie logisch. Ruud, de zoon van Peter, werkte sinds 2014 in het bedrijf en ook de dochter van Ben was actief binnen de organisatie. Het plan was om samen naar een overdracht toe te groeien. Ben: “Maar gaandeweg gaf mijn dochter eerlijk aan dat ze er geen toekomst voor zichzelf in zag. Dat moet je respecteren. Je kunt niemand ergens in duwen.”
Daarmee verschoof het perspectief. Ruud bleef een logische kandidaat en Patrick, die sinds 2019 bij Pebetex werkt, bracht naast zijn rol in het bedrijf ook eigen ondernemerservaring mee. Ben: “Als het niet past zoals je het eerst voor ogen had, moet je opnieuw kijken. Dat hebben we gedaan.”
Een stap die je niet licht zet
Patrick vertelt: “Ik heb eerder een eigen onderneming gehad en daarna jarenlang als supermarktmanager gewerkt. Ondernemen betekent verantwoordelijkheid nemen. Je weet wat het is om risico te lopen en soms ook je neus te stoten. Toen Ruud mij vroeg hoe ik tegenover mede-eigenaarschap stond, wist ik dat dit geen kleine stap was. Daar moet je serieus over nadenken.”
Voor Patrick was het een weloverwogen keuze. “Je moet zeker weten dat het klopt. Voor het bedrijf, voor elkaar en ook privé. Alleen dan kun je zo’n stap zetten.”
Meerdere scenario’s, één bewuste keuze
Al in 2019 vond een eerste oriënterend gesprek met Adagium plaats. Ben: “We wisten niet wat er allemaal bij kwam kijken. Waarderingen, fiscale structuren, afspraken voor later. Dat eerste gesprek heeft ons vooral inzicht gegeven. Het zette het denken in gang.”
Verschillende scenario’s passeerden de revue. Externe verkoop, volledige overdracht ineens of een gefaseerde aanpak. Peter: “We wilden het bedrijf het liefst intact houden. Onze mensen werken hier soms al twintig jaar. We hebben altijd een platte organisatie gehad waarin iedereen zijn verantwoordelijkheid pakt. Als je verkoopt aan een externe partij weet je niet wat er met die cultuur gebeurt. Die verantwoordelijkheid voelden we.”
De keuze viel uiteindelijk op een gefaseerde overdracht: een tweetrapsraket. Ruud en Patrick traden toe als aandeelhouders, terwijl Ben en Peter betrokken blijven en hun belang in de komende jaren verder overdragen. Ben: “Adagium hielp ons om niet alleen naar vandaag te kijken, maar naar hoe het bedrijf er over tien jaar bij moest staan. Dat gaf duidelijkheid in de besluitvorming.”
Transparantie in het proces
Voor zowel verkopers als kopers was dit geen alledaagse materie. Patrick: “De vorige keer dat ik een onderneming overnam, ben ik te naïef geweest. Dit keer wilde ik alles begrijpen. Wat betekenen bepaalde afspraken? Wat zijn de consequenties? Dat moet je ook thuis kunnen uitleggen.”
Die openheid kenmerkte het hele traject. Ben: “We wisten dat we hierna samen verder moesten. Dan kun je maar beter transparant zijn.”
Adagium begeleidde het proces van begin tot eind. Peter: “Waar wij hobbels verwachtten, bleken zij al drie stappen verder te denken. Ze legden complexe zaken helder uit en hielden het overzicht. Uiteindelijk viel alles op zijn plek en konden we met een goed gevoel tekenen.”
Een logische stap
“We hebben hier jarenlang naartoe gewerkt,” legt Patrick uit. “Het is dus niet zo dat er na de closing ineens van alles anders werd. Voor onze medewerkers en klanten verandert er weinig. Dat was ook precies de bedoeling.”
De commerciële koers wordt voortgezet, maar met meer structuur en duidelijke keuzes. Patrick: “Vroeger pakten we alles aan. Nu weten we beter waar onze kracht ligt: ontzorgen. Als iets niet past, zeggen we ook nee. Dat geeft rust in de organisatie en duidelijkheid richting klanten.”
Ben draagt zijn operationele en administratieve taken geleidelijk over. Peter richt zich meer op Anchor Workwear en bouwt stap voor stap af.
Met vertrouwen vooruit
De eerste stap is gezet. Over ongeveer vijf jaar volgt de tweede fase van de overdracht.
Ben: “Ik zie mezelf nog niet thuiszitten. Maar het geeft rust dat het goed geregeld is. Dat we samen kunnen blijven bouwen en het straks met een gerust hart kunnen overdragen.”
Peter vult aan: “Je bouwt iets op en je wilt dat het gezond blijft. Dat medewerkers zekerheid hebben en dat de opvolging stevig staat. Dat gevoel hebben we nu.”
Patrick kijkt vooruit: “Het blijft dezelfde taart. Alleen met een iets andere saus. De basis blijft onveranderd, maar we geven er onze eigen invulling aan. De verantwoordelijkheid is nu groter, maar het fundament dat we hebben meegekregen willen we doorgeven. Zo bouwen we samen verder.”
