Van jongs af aan bouwen
Voor Marc begon de doe-het-zelfwereld vroeg. Zijn vader had een winkel in Oss en hij groeide op tussen de schappen. “Vanaf mijn twaalfde hielp ik al mee. Vanaf mijn negentiende echt voluit. Ik vond het geweldig.” Mariëlle leerde hij kennen toen ze achttien was. Zij maakte carrière in een andere wereld, met mode als decor en leidinggeven als kern. “Ik werkte bij Peek & Cloppenburg, vooral in rollen waarin je mensen aanstuurt en verantwoordelijkheid draagt.”
Die combinatie bleek doorslaggevend. Vakinhoud aan de ene kant, organisatiekracht aan de andere. “Iedereen zei ook: als je dit doet, moet je het samen doen,” vertelt Marc. “Met die overtuiging namen we de winkel over van m’n ouders en begonnen we in 2000 in Heesch, met een klein en hecht team.”
De winkel groeide stap voor stap. De overstap naar Karwei in 2007 gaf versnelling: Heesch was een witte vlek op de kaart en de formule sloot aan bij hun visie, met meer ruimte voor inspiratie en decoratie zonder het karakter van een echte bouwmarkt te verliezen. In 2015 volgde een grote uitbreiding en een vernieuwde routing. “We liepen voorop,” zegt Marc. “Andere winkels kwamen kijken. Omdat we zelf op de vloer stonden, konden we meedenken en echte feedback geven. Dat werd gewaardeerd.”
Het kantelpunt
In de jaren daarna verschoof de balans. Bij de laatste grote verbouwing kwam er te veel op Marc terecht. “Dat was niet vol te houden,” zegt Mariëlle. “Hij raakte opgebrand. We probeerden het anders in te richten, met meer structuur en minder koopavonden.” Het bracht rust, maar de energie van de eerste jaren kwam niet terug. “Dat plezier van vroeger was er uiteindelijk niet meer,” zegt Marc.
Het idee te verkopen kwam één keer ter sprake. Daarna ging het weer over het werk. Ze kozen er bewust voor eerst te kijken of het anders kon. Corona maakte het werk vervolgens zwaarder. Regels veranderden continu, roosters stonden onder druk en het geduld van klanten werd korter. Dat had zijn weerslag op het team.
Bij Mariëlle sloeg de druk uiteindelijk lichamelijk neer. “Altijd ‘aan’ staan, willen inspringen, slecht slapen. Toen een arts vroeg wat ik ging veranderen, viel bij ons het kwartje. Toen wisten we: dit is het moment het verkooptraject in gang te zetten.”
Een traject dat je niet alleen wilt lopen
Ze wisten ook meteen wat daarbij hoorde: dit moest zorgvuldig gebeuren. Voor het team, voor de toekomst van de winkel en voor henzelf. “We kenden Frank vanuit de regio,” zegt Marc. “Laten we eens met Adagium gaan praten.”
Dat gesprek voelde direct goed. De cijfers hadden ze op orde, maar de structuur was complex, onder meer door hun positie binnen Intergamma. “Adagium heeft zich daar echt in verdiept,” vertelt Marc. “Op een gegeven moment snapten zij de materie beter dan wijzelf.”
Voor Mariëlle voelde het als een warm bad. “Op het moment dat je het zelf niet meer overziet, is er iemand die voor je zorgt. Je weet niet wat er op je afkomt. Dan is het goud waard dat iemand je gevoel en wensen kan vertalen naar zakelijke keuzes en je bij de hand neemt door het proces.” Ook praktisch was die nabijheid belangrijk. “Overdag heb je geen tijd. Dan stuurde je ’s avonds een appje en kreeg je gewoon antwoord.”
Meerdere partijen, één duidelijke keuze
Binnen de franchiseafspraken moest de winkel eerst intern worden aangeboden. Er meldden zich meerdere geïnteresseerden. Uiteindelijk lagen er serieuze biedingen. Terwijl dat traject liep, meldde zich nog een partij. “Die vroeg letterlijk: is de bus al weg, of kunnen we nog instappen?” vertelt Marc.
Adagium hield daarin de lijn strak. Alleen een uitzonderlijk goed bod was nog relevant. “Dat kwam er,” zegt Mariëlle. “Toen werd het serieus en we wisten dat we op Adagium konden vertrouwen. Dat ons kindje niet verkwanseld zou worden.”
Wat volgde, was intensiever dan ze hadden verwacht. “Je denkt: bod gedaan, klaar,” zegt Marc. “Maar dan begint het pas.” Voorraad werd geteld, cijfers doorgelicht en vragen bleven komen. Het onderhandelen vond hij het zwaarst. “Dat ging heen en weer. Soms op een lompe manier. Dit was ons levenswerk.”
Juist daar zit de waarde van begeleiding. “Adagium hield ons uit de wind,” zegt Mariëlle. “En ze zeiden ook: we hoeven niet alles vandaag te beslissen. Dat gaf lucht.”
Stilte op de winkelvloer
Misschien wel het lastigste deel was dat niemand iets mocht weten. December is geen rustige maand in een bouwmarkt. “Je draait volle dagen,” zegt Marc, “en ondertussen loopt dat hele traject ernaast.” Alles moest stilgehouden worden, ook richting medewerkers. “Dat voelde ongemakkelijk,” zegt Mariëlle.
Juist in die periode bewaakte Adagium het traject. “Zij vingen veel af,” zegt Marc. “Zodat wij de winkel konden blijven draaien.”
Op 3 januari kwam het telefoontje: het was rond. Diezelfde avond vertelden ze het aan twee medewerkers die al vanaf het begin bij hen werkten, daarna aan de rest van het team. “Het kwam als een verrassing, maar achteraf snapten ze het goed.”
De dag erna stond de inventarisatieploeg van de koper in de winkel. Hun conclusie was veelzeggend: de organisatie stond en het team was goed opgeleid. Marc en Mariëlle hoefden minder lang aan te blijven dan vooraf gedacht.
Ruimte, rust en gemis
De grootste verandering zit voor Mariëlle in haar lijf. De klachten zijn weg en ze slaapt weer goed. “Dat zegt eigenlijk alles,” zegt ze. “Tegelijk mis ik het dagelijkse contact. De mensen, de gesprekken. Dat laat je niet zomaar achter.”
Voor Marc zit het verschil vooral in zijn hoofd. De constante druk is weg. “Mijn hoofd is leeg,” zegt hij. “Dat gevoel kende ik eigenlijk niet.”
Wat ze nu eerst doen, is iets wat al jaren bleef liggen: hun eigen huis verbouwen. En daarna? Dat zien ze wel.
Terugkijkend
Als ze andere ondernemers iets zouden meegeven, is het eenvoudig. “Het is echt nodig om zo’n verkoop te laten begeleiden,” zegt Marc. “Als je dat niet doet, dan word je eronder getrokken.”
Mariëlle vult aan: “Het helpt als iemand naast je staat, die weet wat er komt en hoe te handelen.”
